Blog Yazıları

Escrow (emanet) mekanizmaları, özellikle uluslararası ticaret ve yüksek tutarlı işlemlerde taraflar arasındaki güven sorununu çözmek amacıyla kullanılan önemli araçlardan biridir. Türk hukukunda escrow sistemine ilişkin doğrudan ve kapsamlı bir düzenleme bulunmamakla birlikte, bu yapı genellikle sözleşme serbestisi ilkesi (Türk Borçlar Kanunu m.26) çerçevesinde kurgulanmaktadır. Taraflar arasında yapılan escrow sözleşmeleri ile üçüncü bir tarafın (emanetçi) belirli şartlar gerçekleşene kadar bedeli muhafaza etmesi sağlanır.

Son dönemde özellikle kripto varlık işlemleri ve sınır ötesi ticari faaliyetlerde escrow kullanımının artması, bu alanın hukuki güvenliği konusunda yeni tartışmaları beraberinde getirmiştir. Türkiye’de kripto varlıklara ilişkin düzenlemelerin henüz sınırlı olması ve emanet hizmetlerinin denetime tabi bir çerçevede açıkça düzenlenmemiş olması, risk alanlarını genişletmektedir.

Kanaatimizce, escrow sistemlerinin yaygınlaşmasıyla birlikte, bu yapının daha açık ve denetime tabi bir hukuki zemine oturtulması gerekmektedir. Aksi halde, taraflar arasındaki güveni artırması beklenen bu mekanizma, yeterli koruma sağlanmadığı durumlarda yeni uyuşmazlıklara yol açabilir. Özellikle finansal teknolojiler ve uluslararası işlemler bağlamında, mevzuatın bu gelişmelere paralel şekilde güncellenmesi kaçınılmaz görünmektedir.